363
فصل اوّل، چاه غرس
الف: غرس
«غرس» در لغت، بذر يا درختى است كه در زمين مىنهند تا برويد، و سبز شود.
ابنمنظور آن را به «فتح غين و سكون راء و سين مهمله» دانسته است؛ 1 ولى در گويش مدنىها آن را غُرْس شنيدم.
ابناثير در «النّهايه» 2 و ابنفقيه در «البلدان» 3 تصريح مىكنند كه غرْس نام چاهى در مدينه است. در كتابهاى سيره و حديث از موقعيّت آن يادها كردهاند؛ براى مثال گفتهاند: «يستشفون بمائها». 4چاه غرس در منطقۀ قربان (جنوب شرقى مدينه) در كنار وادى بطحان ( \ ابوجيدة) قرار دارد.
اهميّت تاريخى - دينى اين چاه در تاريخ و جغرافياى اسلامى بدان جهت است كه به گفتۀ سيرهنويسان و مُحدثّان، پيكر مطهّر پيامبر محمّد رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله را با آب آن شستشو