343فرمود و طلب آب كرد، هميشه مورد توجّه اهل مدينه بوده است.
اين مكان بر اساس منابع تاريخى هزار ساله، خارج از باب شامى و متّصل به حصار شهر مدينه واقع شده بود كه بعدها در مجاور آن گنبد شيخالنّمل را بنا نهادند.
از چگونگى سبك بناى سقيفۀ بنىساعده تا قبل از سال 1030ه .ق. گزارش تاريخى قابل استنادى به دست حقير نرسيده است و صِرفاً در منابع قديمى از اين مكان ياد شده است. در سال 1030ه .ق. على پاشا در محلّ سقيفه، بنايى به منظور حفظ خاطرۀ بيعت بنا نهاد. آثار اين بنا تا نيمۀ اوّل سدۀ 13 پابرجا بوده است و عبدالقدّوس انصارى در «آثار المدينة المنوّره» عكسى از آن، مربوط به سالهاى قبل از تخريب حصار مدينه، به چاپ رسانده است.
بعد از تخريب حصار مدينه و آغاز نوسازى شهر در آستانۀ اقتدار «سعودىها» چهرۀ قديمى مدينه كاملاً عوض شد؛ به نحوى كه تطبيق مستندات تاريخى با موقعيّت فعلى، يا غيرممكن است و يا با سختى صورت مىپذيرد. به منظور اين تطبيق، از دستاندركاران قديم و جديد شهردارى و اوقاف مدينه كمك خواستم و آنان با سوابقى كه در دسترسشان بود، حقير را به شناخت محل سقيفۀ بنىساعده در بافت نوين شهر راهنمايى كردند و روشن شد كه محلّ كنونى سقيفه، در سمت شمالى مثلّث ميدان سلطانيّه است. ميدان سلطانيه به صورت يك مثلث، خيابانهاى سلطانيّه، سحيمى و مناخه را به يكديگر متّصل مىكند و در قسمت شمال غربى مسجد نبى واقع شده است.
خيابان سلطانيّه در قسمت جنوبى ميدان و خيابان سحيمى در قسمت شمالى ميدان، به نحوى واقع شدهاند كه انتهاى غربى دو خيابان يادشده، به خيابان شمالى - جنوبى مناخه ختم و به آن متّصل مىشود. آنچه مسلّم است، محلّ بناى سقيفۀ بنىساعده در قسمت شمال غربى مثلّث سلطانيّه قرار داشته است.
در سال 1383ه .ق. شهردارى مدينه مدّعى اراضى مثلّث سلطانيّه گرديد و پس از پرداخت حدود 2 ميليون ريال سعودى، ميدان فعلى را به صورت پاركى مشجّر بنا نهاد و قرار شد طبق نقشۀ پيشنهادى، مسجد بنىساعده را احيا و محلّ سقيفه را به صورت سالن اجتماعات عمومى مردم شهر مدينه، احداث كنند.