265شهرت چنين چاهى در روحاء در طول تاريخ، مسلّم است. ابنجبير سيّاح در الرحله (ص 167)، در سفرنامۀ حجازش در خلال سالهاى 578 تا 581ه .ق. مشاهدات خود را از اين چاه ياد كرده، مىنويسد:
«فنزلنا مريحين قائلين ببئر ذاتالعلم و يقال أنّ عليّبن أبيطالب - رضياللّٰه عنه - قاتل الجنّ بها و تعرف أيضاً بالروحاء و البئر المذكورة متناهية بعد الرشا، لا يكاد يلحق قعرها و هي معينة». 1بنابراين، انتساب چنين اسطورهاى به چاههاى ذوالحُليفه و در مجاورت مسجد شجره و آن را وجه تسميۀ آبار على دانستن، در خور تأمّل مىباشد. مگر آنكه گفته شود:
چنين واقعهاى همانطور كه در الروحاء بوده، در چاههاى ذوالحُليفه نيز تكرار شده است! و يا دلايل تاريخى - دينى ديگرى دارد كه متأسّفانه حقير را بدان منابع دسترسى نبوده است.
ابنمجاور (جمالالدّين يوسف بن يعقوب، 690/601ه .ق.) مورّخ و محدّث قرن 7 ق. و مؤلّف «تاريخ المستبصر» كه در تاريخ و جغرافيا و آداب و رسوم عربستان غربى و جنوبىِ سدۀ هفتم مأخذ بسيار مهمّى بهشمار مىرود و توصيفهاى جغرافيايى خود را از شمال و اطراف مدينه آغاز نموده، از بئر ذات العلم و رسوم و عقايد مردم در اطراف آن ياد كرده است و نهايتاً از اين عقايد و رسوم به عنوان خرافات «حول هذه البئر» نام برده است. 2به عقيدۀ حقير، شجره از جمله زمينهايى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله تيول علىبن ابىطالب عليه السلام نمود. بر اساس گفتۀ جعفربن محمد كه فيروزآبادى آن را در