245مخروبۀ زمان ابننجّار پس از گذشت حدود 250 سال، دستخوش فرسودگىها و خرابىهاى بيشتر گرديد؛ به نحوى كه سمهودى خود در «وفاء الوفا بأخبار دارالمصطفى» به آن تصريح كرده و از نزديك مشاهدات خود را چنين نگاشته است:
«آثار بسيار كمى از آنچه ابننجّار در مورد محراب و ستونهاى مسجد گفته بود، مشاهده كردم. پس از رعايت دقّت، [به اين نتيجه رسيدم كه] طول بنا از شرق به غرب 25 ذراع و از شمال به جنوب 20 ذراع بوده است.
در سال 1303ه .ق. \1885 م. علىّ بن موسى از مسجد اجابه ديدن كرده است؛ ولى متأسّفانه در رسالۀ «وصف المدينة المنوّره» وصفى از موقعيّت ساختمانى بنا ارائه نداده و همينقدر در صفحۀ 46 گفته است:
« [اين مسجد] بين باغستانهاى حرّۀ شرقى مدينه بر مكانى مرتفع واقع شده است.»
وى در دو موضع؛ مسجد اجابه را يكى از نشانههاى تعيين حدود شرقى بقيع و در فصلى ديگر يكى از نشانههاى حدود ابواب حصار شهر مدينه مىخواند.
ابراهيم رفعت پاشا در طول سالهاى 1318 تا 1325ه .ق. با آنكه مسجد اجابه را زيارت كرده، ولى متأسّفانه توصيفى از وضعيّت بنا ارائه نداده و تنها به ذكر گفتههاى سمهودى بسنده كرده است.
آنچه عيان است، بناى مسجد اجابه در زمان عثمانىها دوبارهسازى شده بود و قبل از بناى جديد سعودىها، داراى 10 متر طول و 8 متر عرض و گنبدى بوده است.
بناى فعلى مسجد اجابه، احيا شدۀ بناى قديمى توسّط ادارۀ اوقاف مدينه است كه در شرق شهر و حدود پانصد مترى مسجد نبى واقع است.
مؤلّف حقير در جستجوى مكان مسجد، با مشكلات و ناراحتىهاى زيادى مواجه شد. جهت رفتن به مسجد اجابت ( \ الاجابه \بنىمعاويه) دو مسير از مركز شهر وجود دارد؛ مىتوان از شارع عبدالعزيز به طريق منتهىاليه شرقى ديوار شمالى بقيع ره سپرد و از آنجا به طرف شمال به منطقۀ بنىمعاويه رسيد. در قسمت غربى مسجد، چاهى به نام «شمّ» مشهور عموم است. دوم از نيمۀ راه شرقى شارع المطار در مسير جادّۀ فرعى آن، كه به سمت جنوب كشيده شده، مسجد نمايى عيان دارد.