242
فصل نهم: مسجد اجابه
الف: دعا و اجابت
طايفۀ «بنومعاوية بن مالك بن عوف بن عمرو بن عوف» قبل از اسلام، در شرق يثرب منزل گزيدند. اين طايفه از اوس، غير از طايفۀ معاوية بن عمر بن مالك بن نجار و «بنوحديله خزرجى» است، كه در كنار چاه حاء به سر مىبردند.
انصار بنومعاويه كه شخصيّتهاى برجستهاى چون جَبْر بن عتيك و حارث بن قيس و مالك بن نميله... در ميان ايشان مىزيست، در زمان حيات پيامبر صلى الله عليه و آله در شهرك خود مسجدى برپا نمودند كه به سنّت اوليّه، نام آن را با عنايت به نام طايفۀ خود، «بنومعاويه» مىخواندند؛ تا اينكه:
1 . مسلم در صحيح 1 به نقل از ابوبكر بن ابىشيبه و او از عبداللّٰه بن نُمَير، به روايت از عامربن سعد، اين واقعۀ تاريخى - دينى را ثبت كرده است كه:
«إنّ رسول اللّٰه أقبل ذات يوم من العالية حتّى إذا مرّ بمسجد بنيمعاوية، دخل فركع ركعتين و صلّينا معه و دعا ربّه طويلاً. ثمّ انصرف إلينا فقال - صلّىاللّٰه عليه[ وآله ] وسلّم - : سألت ربّي ثلاثاً فأعطاني اثنتين و منعني واحدة سألت ربّي أن لايُهْلك أمّتي بالسَّنة فأعطانيها و فسألته أن لا يهلك أمّتي بالغرق