235به هر حال كلمۀ «غمامه» در بعضى روايات جايگزين لغت «سحابه» در حديث انسبن مالك شده است. يا به استناد شعر ابوطالب و يا چون پس از دعاى استسقا، لكّۀ ابرى در آسمانِ صاف مدينه پديدار شده است. مكان استسقى و مصلّى را غمامه نيز خواندهاند و اين نامى است كه در كتابهاى قدما از آن نشانى نيست و معلوم مىگردد كه شهرت و عموميّت آن جديد است.
ت : بناى مسجد مصلّى
سمهودى در «الوفاء بما يجب لحضرة المصطفى» 1 نظر مىدهد كه بناى مسجد مصلّى ( \ غمامه) مربوط به دوران عمربن عبدالعزيز در خلال سالهاى 91 تا 93ه .ق.
است.
عزّالدّين شيخ حرم نبوى در سال 760ه .ق. و مقارن با عهد ناصر حسن بن قلاوون صالحى، مسجد را تعمير و مرمّت كرد.
در سال 861ه .ق. امير برديك معمار از فرمانروايان اشرف سيفالدّين اينال (متوفّاى 865ه .ق.) از «مماليك برجى مصر» بار ديگر آن را بازسازى نمود.
در قرن سيزده، و بنا به متن كتيبۀ چوبى موجود در ديوار قِبلى مسجد؛ «بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ، إِنَّمٰا يَعْمُرُ مَسٰاجِدَ اللّٰهِ... » «اللّهمّ شفّع النّبيّ في مجدده السلطان عبدالمجيد خان عزلغره؟؟؟» سلطان وقت عثمانى آن را بساخت. تا اين كه در قرن 14ه .ق.
بناى مسجد به دست سلطان عبدالحميد ثانى دوبارهسازى گرديد كه تا كنون پابرجاست.
در سالهاى 1395 تا 1398ه .ق. توفيق مشاهدۀ مسجد مصلّى را يافتم. اين مسجد نزد اهل مدينه، بيشتر به «غمامه» شهرت دارد و على بن موسى در «وصف المدينة المنوّره»، 2 به همين نام از آن ياد كرده است. اولاً: آن را در قسمت باب مصرى دانسته كه زمين حدّ فاصله بين آن تا مسجد مصلّى، خاكى بوده است، (ص 8). ثانياً در بيان اهميّت آن، به اين گفته بسنده مىكند كه در مدينه نماز جمعه تنها در سه مسجدِ نبى، قبا و غمامه