202آوردۀ تمامى روايت‌ها در تفسير آيۀ 142، قريب‌الأفق است و به گفتۀ علاّمۀ طباطبايى در «الميزان فى تفسير القرآن»، قبل از نزول آيۀ 142، پيامبر صلى الله عليه و آله رخ به جانب آسمان مى‌كرد و در انتظار نزول وحى بود؛ زيرا دوست مى‌داشت خداوند او را به قبلۀ مخصوص اسلام افتخار دهد؛ نه اين‌كه به قبله‌گاه بيت‌المقدس رضا نداشت. ¹يهوديان، مسلمانان را به خاطر متابعت ايشان از قبلۀ يهود سرزنش و بر آنان تفاخر مى‌كردند. اين امر موجب حزن و تأثّر محمد صلى الله عليه و آله شد؛ تا آنجا كه در سياهى شب، از خانه بيرون مى‌آمد و سر به جانب آسمان، منتظر رفع سرزنش و تفاخر يهود بود.

از آيۀ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ حَيْثُ مٰا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ در مى‌يابيم كه نخست، فرمان تغيير قبله به محمّد صلى الله عليه و آله خطاب گرديد و سپس به مسلمانان تعميم داده شد. اين تعبير، مؤيّد آن است كه تغيير قبله در حالى تحقّق يافت كه پيامبر به