173ابوبكر حضرمى و ابوبصير همچنين معاوية بن وهب و جميل بن درّاج به نقل از جعفربن محمد ابوعبداللّٰه در دفتر حديث خود ثبت و ضبط كرده است.
شيخ طوسى 1 حديث ياد شده را از حسين بن سعيد، از محمدبن سنا، از ابنمكان، از ابوبصير، از ابوعبداللّٰه روايت كرده است. در اين خصوص ترديدى نيست كه تمامى منابع حديث اهلبيت و به استناد آن منابع فقهى در شرح «كتاب الحج» نسبت به حديث مشهور، پذيرش خاصّى دارند كه در نظام ارزشى اسلامى، نه تنها در اصالت اين امر ترديدى روا داشته نشده؛ بلكه مشوّق انجام عبادت و زيارت در روضۀ مباركه نبوى نيز بودهاند؛ به حدّى كه براى ديدار كنندگان مرقد محمد رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله معلوم مىكند كه قدسيّت مسجد النّبى، اساساً به وجود روضۀ شريفه است.
اين حديث در منابع روايتى صحابه - به اتّفاق و تواتر - مورد تأكيد قرار گرفته است.
در مجموعۀ حديث صحيح، امام بخارى، كتاب الصّلاة فى مسجد الرّسول، باب5 و كتاب فضائل المدينه، باب 12 و كتاب الرّقاق، باب 52، مكرّر در مكرّر و به اسناد مختلف، حديث ياد شده را به لفظ واحد روايت و آن را ثبت كرده است. 2همچنين امام مسلم در «صحيح» كتاب الحج، نووى در «شرح صحيح مسلم»، 3 امام ترمذى در «سنن» كتاب المناقب و كتاب «موطأ»، امام مالك در كتاب النهى عن استقبال القبلة، احمدبن حنبل در «مسند»، جزء 2، 3، 5، 6، ابنسعد در «الطبقات الكبرى» و در نهايت ابننجّار در «اخبار مدينة الرسول»، گفتۀ محمد رسول اللّٰه را به اتّفاق لفظ و اشتراك در استنباط و درك، نقل و ذكر كردهاند.
نووى در «شرح صحيح مسلم» (ج 6، ص99)، حاشيۀ ارشاد السّارى قسطلانى به گفتۀ قاضى عياض استناد كرده كه:
«قال أكثر العلماء المراد منبره بعينه الّذي كان في الدنيا و هذا هو الأظهر». 4ولى عقيدۀ بسيارى ديگر از متفكّران را ناديده نگرفته است كه: