105نالۀ دردمندان در آن صحرا مورد قبول و آه و فغان مستمندان در آن وادى در معرض توجه خداوند مهربان است.

در آنجا بايد زمينۀ لقاى دوست را فراهم آورد و از گلستان رحمت حضرتش گل وصال چيد.

آنجا بايد با ديدن كثرت كفن پوشان، ياد قيامت كرد و بوقت كوچ بهنگام غروب، آن لحظه را بايد در نظر آورد كه خيمۀ حيات را با همۀ وسائل و عناصرش خوابانده و انسان را به طرف برزخ با يك لا كفن كوچ مى‌دهند!

براى آنان كه هزاران فرسخ راه را طى كرده و دل از اهل و عيال و مال و منال برداشته و به آن صحرا آمده‌اند و تكيه‌گاهى جز حق ندارند و با دوست به راز و نياز برخاسته و از حضرتش - با كمك دعاى عرفه حضرت سيد الشهدا و راز و نياز - طلب عنايت و رحمت و مغفرت مى‌كنند، ثواب عظيمى قرار داده شده كه روايت زير گوشه‌اى از آن را بازگو مى‌كند:

حضرت مجتبى - عليه‌السلام - مى‌فرمايد: «شخصى خارج از مذهب اسلام به محضر رسول حق - صلى اللّٰه عليه و آله - آمد و از آن حضرت مسائلى پرسيد؛ از جمله عرضه داشت مرا آگاه كن براى چه خاطر خداوند امر به وقوف به عرفات بوقت عصر فرموده؟ حضرت فرمود: عصر ساعتى است كه آدم پروردگارش را عصيان كرد، بر امتم واجب فرمود در عرفات وقوف كنند و در محبوبترين مكانها در نزدش به تضرّع و دعا برخيزند.