1) . نفس زكيه محمد بن عبدالله بن حسن بن امام حسن مجتبى عليهم السلام در ماه رجب 145 در مدينه قيام نمود ومردم اين شهر و مكه و يمن با وى بيعت نمودند. منصور وليعهد و برادرزادۀ خويش، عيسى بن موسى را به همراه شش هزار تن به مدينه اعزام كرد. محمد و يارانش غسل نموده و كفن پوشيدند و خود را معطر كردند و در ميان او و نيروهاى عيسى جنگ سختى در گرفت تا به احجار زيت كشيده شد و نفس زكيه و همراهانش در اين نقطه پس از مقاومت شديد به شهادت رسيدند، سر او را نزد منصور فرستادند و پيكرش به وسيله خواهرش زينب و دخترش فاطمه در بقيع دفن گرديد. مى‌گويند بر بدن وى آنقدر زخم وارد شده بود كه به هر عضوى از اعضايش دست مى‌زدند، متلاشى و از تنش جدا مى‌گرديد، شهادت نفس زكيه در چهاردهم ماه رمضان 145-بوقوع پيوست. تاريخ طبرى كامل ابن اثير و تاريخ ابن كثير حوادث سال 145. مقاتل الطالبيين، ص 161-تذكرة الخواص، ص 231-تتمة المنتهى، ص 135

2) .«فخ»نام بيابانى است در شش ميلى مكه به سوى مدينه كه اين منطقه امروز جزء شهر مكه شده و خيابان آن محل، شارع الشهدا و بيمارستان آن محل مستشفى الشهداء ناميده مى‌شود و اين‌جانب مكرر به زيارت قبور شهداى فخ در اين محل نائل شده‌ام. و جنگ فخ چنين بود كه حسين بن على كه از فرزندان امام مجتبى عليه السلام است در مدينه بر ضد خليفه هادى عباسى قيام كرد و عده‌اى با وى در مبارزه با خليفۀ وقت بيعت و به سوى مكه حركت نمودند كه در فخ با نيروهاى خليفه درگير و به شهادت رسيدند، سرهاى شهدا را به نزد هادى فرستادند و اجسادشان سه روز در بيابان ماند و طعمۀ درندگان گرديد و از اينجاست كه گفته‌اند پس از فاجعۀ كربلا هولناكتر از حادثه فخ واقع نگرديده است. تاريخ طبرى كامل ابن اثير و تاريخ ابن كثير حوادث سال 169. معجم البلدان، ج 4، ص 238-تذكرة الخواص، ص 240-تتمة المنتهى، ص 164