218بيرون كرد و با تازيانه بر وى زد، زنان ديگر با ديدن كتك خوردن امّ فروه متفرق شدند. ¹

و اين بود چند نمونه از مخالفت عملى خليفۀ دوّم با گريه كردن مسلمانان در مرگ عزيزان و در فقدان اقوام و خويشانشان.

از اين بررسى كوتاه، دو مطلب زير بدست مى‌آيد:

1-اين سختگيرى خليفه، در ارتباط با يك موضوع عاطفى همگانى و مورد ابتلاى عموم و انعكاس قطعى آن در منابع و مآخذ معمول و رايج از حديث و تاريخ كه در طول قرنها مورد استفادۀ مستقيم و غير مستقيم اهل سنت قرار گرفته است، در ميان اين گروه از مسلمانان همان بينش و فرهنگ را بوجود خواهد آورد و همان اثر را از خود بجاى خواهد گذاشت كه امروز شاهد آن هستيم.

بنابر اين اگر گروهى از مسلمانان، گريه كردن را عملى زشت و ناپسند و گريه كنندگان را مرتكب عمل غير مشروع و ناروا و افرادى دور از واقعيات مى‌پندارند، يك امر طبيعى و از آثار و ثمرات همان حقيقت تلخ تاريخى است.

2-از اين حقيقت تلخ تاريخى و سختگيرى خليفه، علت ايجاد بيت الأحزان در كنار بقيع وانگيزۀ انتخاب اين‌محل براى گريه كردن حضرت زهرا عليه السلام روشن مى‌شود؛ زيرا بديهى‌است كسى‌كه خواهر ابوبكر را بجرم گريه‌كردن در مرگ اومورد ضرب قرار مى‌دهد و كسى كه در حضور رسول خدا با ضرب تازيانه از گريۀ بانوان جلوگيرى مى‌كند در غياب آن حضرت اجازه نخواهد داد بانويى در فراقش گريه و بر وى نوحه سرايى كند كه:

«يا ابتاه الى جبرئيل ننعاه يا ابتاه، جنّة الفردوس مأواه». ²

ماذا على من شم تربة احمد