128 كشته درين بى‌حد و قربان بسى تشنه به خون تيغ به كف هر كسى ¹
هر كه نشد كشتۀ شمشير دوست لاشۀ مردار به از جان اوست
سرخى خون آيت صنع اللّٰه است كُشته شو آنجاى كه قربانگه است
آن همه جوينده كه اينجا درند جان بفروشند و غم دل خورند
يك طرفش آمده خون‌ها به جوش وز طرفى جوشش كالا فروش
هر كسى و همّت والاى خويش سود برد در خور كالاى خويش
سر بكش از تيغ و فرود آر سر كرده ز سر قيد علايق به در
گر سر موييست علايق ترا نيست يكى خدمت لايق ترا
رو سر تسليم و رضا پيش گير در ره دين ترك سر خويش گير
سر بتراشيد چو مو اند كيست ² اندك و بسيار درين ره يكيست
زندگى از سر دگر آغاز كن از بدن خويش كفن باز كن
جامۀ خود باز ستان از گرو جان تو ³نوروزى نوروز نو
بر تو شد اكنون همه اشيا حلال غير دخولى كه كنى با حلال
بر تو فداگر شده لازم بده عقده گشايى كن و بگشا گره
سبعه نگر باز كه سيّار شد يك به يك اركان همه در كار شد
هشت گدا بشمر و يك گوسفند پاره ⁴كن از يكدگرش بندبند
ور كنيش ذبح و به ايشان سپار ⁵ پس متساوى دهشان اختيار
اى كه به مقصود ره آورده‌اى ره به سوى مقصد خود برده‌اى