126كه در 793 ق با تلاش اويس جلايرى تكميل شد.اين مناره با آجرهاى زرد كاشانى تزيين شد و در ساقۀ آن به زبان فارسى و با حروف ابجد تاريخ 793 ق ثبت است. 1قطر اين مناره بيست و ارتفاع آن چهل متر بود كه پس از منارۀ ملويه متوكل در سامراء نخستين مناره در عراق بود.منارة العبد با زيبايى اعجابآميز خود زينت بخش گنبد حرم بود 2كه در زاويه شمال شرقى حرم قرار داشت و در 982 ق توسط شاه طهماسب صفوى بازسازى شد.در 1308 ق در گل دستۀ آن شكافى ايجاد شد كه دوباره آن را تعمير كردند.اما در 1354 ق اين منارۀ زيبا و مقاوم به بهانۀ انحراف و كجى در آن به دستور نخست وزير وقت عراق،ياسين هاشمى،تخريب شد.به گفتۀ آل طعمه كه خود و خاندانش از متوليان حرم مطهر بودهاند:«هدف وى از اين كار دست يافتن به درآمدى بود كه از محل موقوفات مرجان امين الدين و از رهگذر اجاره دادن ابنيه و اراضى وقفى بهدست مىآمد.در جريان اين تخريب،به سكههاى مسى مربوط به دوران جلايرى و صفوى دست يافتند كه آنها را به«دار الآثار القديمه»بغداد سپردند...». 3
2-7-منارۀ جنوبى
در فاصلۀ ده مترى جنوب گنبد،در ديوار قبله و برابر منارة العبد،منارۀ ديگرى در 786 ق توسط سلطان احمد جلايرى ساخته شد.ارتفاع آن به 25 متر و قطر آن به 4 متر مىرسد.وى گل دسته را با كاشىهاى زرد كاشانى آراست.در 1237 ق نصف بالاى آن را همسر محمد شاه،دختر مصطفى خان(عموى ناصر الدين شاه)به طلا آراست 4و در 1373 ق اين گل دسته به هنر نمايى محمود هادى طلا كارى شد.
3-7-منارۀ غربى
اين مناره سمت قبله و در زاويۀ غربى ديوار آن ساخته شده است.در 1356ق