89در شمال خشب ذو المروه واقع شده ذو المروه در هشت بريدى مدينه است.در آنجا چشمه‌ها و مزارع بسيار داشته و بقايا و آثار آنها تا زمان سمهودى باقى بوده است.بالاى آن بلاكث است و چشمه‌ها و نخلستانى از آن قريش بين،ذو المروه و خشب است.

در پايين ذو المروه طيخه و حوراء است.از طيخه مجراى طيخ مى‌جوشد.جبل عثمان ميان ذو المروه و مدينه است و كوه ذهبان ميان آن دو و ذو المروه واقع است.اما طلم نزديك خشب است.چون از بلاد قبليّه سخن گوييم از آن ياد خواهيم كرد.و سقيا الجزل در جنوب ذهبان و مياسر ¹نزديك آن است.

قبليّه

ارتفاعات كوهستانى ميان مدينه و ينبع را قبليّه گويند.شريف على در تعريف آن گويد:

كوهى است ميان مدينه و ينبع،آنچه از آن به سوى ينبع سرازير مى‌شود غور ناميده شود و آنچه به سوى خشكرودهاى مدينه آيد قبليّه.حد آن از شام است:ميان حتّ و شرف السّياله.

حتّ كوهى است از كوههاى عرك از جهينه.و شرف السّياله زمينى است داراى كوهها و رودها كه حاجيان از آن مى‌گذرند. ²

اشتهار قبليّه به سبب سريه‌اى است كه پيامبر با سيصد تن از مهاجرين و انصار به سردارى ابو عبيدة بن جرّاح بر سر يكى از عشاير جهينه فرستاد.مسلمانان در راه،سخت گرسنه شدند و مجبور به خوردن خبط ³گرديدند از آن رو آن غزوه را غزوة الخبط ناميدند. ⁴

ميان قبليّه و مدينه پنج روز راه است.

در قبليّه معادنى است كه رسول خدا-ص-آنها را به بلال بن حارث مزنى داد و در سندى حدود آن را معين كرد و تصريح كرد كه همۀ معادن آن نواحى؛از پستى و بلندى و آنچه آشكار است و پنهان،همه از آن بلال بن حارث است و هر جا از قدس كه براى زراعت