484رشيد آن را بستد و حمّاد بربرى آن را از نو بنا كرد و دار القوارير نام گرفت،زيرا روى كار آن از بيرون مرمر و فسيفساء و شيشه و ميناى زرد و سرخ بود.
دار القوارير،نزد در دوم در پهلوى مسعى بود و سقايه در نزد آن بود.نزديك به خانۀ جبير،خانۀ خيره دخت سباع بن عبد العزّى بود اين خانه در جوار مسجد الحرام بود كه بعدا داخل در مسجد شد.مهدى در بهاى آن چهل و سه هزار دينار به خيره داد.
جنب خانۀ خيره سراى ازرق بن عمرو الغسّانى بود و در كنار آن خانۀ حفصه بود كه آن را دار الزوراء مى‌گفتند و جنب آن خانۀ عتبة بن فرقد السّلمى بود.
مساكن بنى عدىّ در جاهليت بين صفا و كعبه بود.سپس بيشترشان پيش از اسلام، پس از منازعاتى كه ميان ايشان و بنى عبد شمس پديد آمد،به نواحى شمال مسجد كوچ كردند و همه جز آل اصداء و آل مؤمل منازل خود را فروختند.ازرقى از منازل ديگران سخنى نمى‌گويد.
مسعى
زمينى كه ميان صفا و مروه است در بين اراضى مكه مكانتى خاص دارد؛زيرا سعى بين صفا و مروه كه عملى واجب از مراسم حج است،در آنجا صورت مى‌گيرد و در آيۀ كريمه آمده است كه: «إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا» (بقره:185)اين زمين را«مسعى»گويند؛يعنى محل سعى.و از صفا تا مروه امتداد دارد.پيش از اين وادى از پايين آن پيوسته به مسجد مى‌گذشت ولى بعدها در اثر توسعۀ مسجد از سمت شمالى و اقداماتى كه براى جلوگيرى از سيل صورت گرفت در مجراى وادى تغييراتى پديد آمد.مجراى وادى را تغيير دادند تا مسجد الحرام از آسيب سيلهاى بنيان كن در امان بماند.
ازرقى مسعى را با تغييراتى كه در آن داده شده وصف مى‌كند و از برخى آثار و بناهاى نزديك و اطراف آن سخن مى‌گويد.در كتب فقهى هم مسعى كه جايگاه سعى بين صفا و مروه است مورد توجه قرار گرفته؛زيرا سعى بر يك روش نيست،گاه به راه رفتن است گاه به دويدن يا سواره و يا پياده.