261قديم داراى حقوق مىباشند و نيز پانزده نفر كارمند سقاخانه زمزم و...اما توليت كعبه و كليددارى آن همواره در بنى شيبه مىباشد.اما شغل خدمتگزاران مسجد الحرام معمولا به صورت ارثى پس از خود به فرزندانشان مىرسد.
اولين شخصى كه خواجهها را مأمور به خدمت در مسجد الحرام و كارهاى گوناگون نمود،ابو جعفر منصور(عباسى)بود،خدمت در مسجد الحرام جزو مهمترين پيشهها به شمار آمده كه خلفا و سلاطين از قديم بدان مباهات مىورزيدند و بالاترين لقب در دولت(عثمانى)رتبۀ«خادم الحرمين الشريفين»بود.دوست ما محمّد لبيب بك بتانونى گفته است:در مسجد الحرام برخى از علوم عربى و تفسير به روش عقيم و بىثمر قديم تدريس مىگردد كه اين شاگردان به چند صد نفر مىرسند.
اين گروه معمولا از پناهندگان جاوى بوده كه به علت ظلم و ستمى كه بر آنان در آنجا روا مىگردد فرار كرده و بدين منطقه مىآيند.
اينان در وقت درس،مشغول به فراگيرى علم بوده و در ساعتهاى فراغت خود جهت گذران زندگى،به كارهايى اشتغال مىورزند.
5-ستونهاى مطاف:در سال 232 ه.به دستور واثق باللّه(عباسى)ده ستون چوبى در اطراف مطاف قرار داده شد.اين پايهها از چوبهاى بلندى تشكيل شده بود كه هشت آويز و قنديل بر آنها قرار داده بودند تا طوافكنندگان از نور آن استفاده كنند.در هر ركن از كعبه دو قنديل وجود داشت.پس از آن،بر تعداد اين ستونها،افزودند تا آن كه به سى و دو ستون چوبى رسيد.سپس ستونهاى چوبى را به ستونهاى سنگى و آجرى تغيير دادند؛بدين صورت كه هيجده ستون از آجر و گچ و چهارده ستون ديگر با سنگهاى تراشيده شده ساخته شد.
ميان ستونهاى ياد شده،به وسيلۀ چوب اتصالاتى قرار دادند كه بدان قنديلهايى را آويزان مىنمودند.پس از آن مجددا تغييراتى در ستونهاى ياد شده به وجود آمد،به صورتى كه در اين اواخر آنها را از مس ساخته و اتصالات بين آنها را توسط آهن قرار دادند و بر روى هر اتصالى كه داراى دوسر بود و ستونى به ستون ديگر را ربط مىداد، هفت قنديل آويزان كرده بودند.تعداد اين ستونها سى و هشت عدد بود.