111كهٰيٰعص ، وَطٰه وَيٰس، وَالْقُرْآنِ الْحَكِيمِ، أَنْتَ كَهْفِي حِينَ تُعِْيينِي كهيعص و طه و «يس و قرآن حكمت آموز» تويى پناه من هنگامى كه درمانده‌ام الْمَذٰاهِبُ فِي سَعَتِهٰا ، وَتَضِيقُ بِيَ الْأَرْضُ بِرُحْبِهٰا ، وَلَوْلاٰ كنند راهها با همه وسعتى كه دارند و زمين بر من تنگ گيرد با همه پهناوريش و اگر نبود رَحْمَتُكَ لَكُنْتُ مِنَ الْهٰالِكِينَ ، وَأَنْتَ مُقِيلُ عَثْرَتِي ، وَلَوْلاٰ سَتْرُكَ رحمت تو بطور حتم من هلاك شده بودم و تويى ناديده‌گير لغزشم و اگر پرده‌پوشى تو نبود إِيّٰايَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحِينَ ، وَأَنْتَ مُؤَيِّدِي بِالنَّصْرِ عَلىٰ مسلماً من از رسواشدگان بودم و تويى كه به‌يارى خود مرا بر أَعْدٰائِي ، وَلَوْلاٰ نَصْرُكَ إِيّٰايَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَغْلُوبِينَ . يٰا مَنْ خَصَّ دشمنانم يارى دهى و اگر نبود يارى تو من مغلوب شده بودم اى كه مخصوص كرده نَفْسَهُ بِالْسُّمُوِّ وَالرِّفْعَةِ ، فَأَوْلِيٰاؤُهُ بِعِزِّهِ يَعْتَزُّونَ ، يٰا مَنْ جَعَلَتْ لَهُ خود را به بلندى و برترى و دوستانش بوسيلۀ عزت او عزت يابند اى كه الْمُلُوكُ نِيرَ الْمَذَلَّةِ عَلىٰ أَعْنٰاقِهِمْ ، فَهُمْ مِنْ سَطَوٰاتِهِ خٰائِفُونَ ، پادشاهان در برابرش طوق خوارى به گردن گذارند و آنها از سَطَوَتَش ترسانند يَعْلَمُ خٰائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَمٰا تُخْفِي الصُّدُورُ ، وَغَيْبَ مٰا تَأْتِي بِهِ مى‌داند حركت (يا خيانت) چشمها و آنچه را سينه‌ها پنهان كنند و حوادثى كه در كمون الْأَزْمِنَةُ وَالدُّهُورُ ، يٰا مَنْ لاٰ يَعْلَمُ كَيْفَ هُوَ إِلّاٰ هُوَ ، يٰا مَنْ لاٰ يَعْلَمُ زمانها و روزگارها است اى كه نداند چگونگى او را جز خود او اى كه نداند