102وَإِحْسٰانِكَ إِلَيَّ ، فَسُبْحٰانَكَ سُبْحٰانَكَ ، مِنْ مُبْدِئٍ مُعِيدٍ حَمِيدٍ و احسانىاست كه نسبتبهمندارى پس منزهى تو، منزه از آنرو كه آغازندۀ نعمتى و بازگرداننده و ستوده مجِيدٍ ، تَقَدَّسَتْ أَسْمٰاؤُكَ ، وَعَظُمَتْ آلٰاؤُكَ ، فَأَيُّ نِعَمِكَ يٰا و بزرگوارى بسى پاكيزه است نامهاى تو و بزرگ است نعمتهاى تو پساى معبود من كداميك از نعمتهايترا إِلٰهِي أُحْصِي عَدَداًوَذِكْراً، أَمْ أَيُّ عَطٰايٰاكَ أَقُومُ بِهٰاشُكْراً، وَهِيَ بشماره درآورده و ياد كنم يا براى كداميك از عطاهايت به سپاسگزارى اقدام كنم در صورتى كه يٰا رَبِّ أَكْثَرُ مِنْ أَنْ يُحْصِيَهَا الْعٰادّوُنَ ، أَوْ يَبْلُغَ عِلْماً بِهَا آنها اى پروردگار من بيش از آن است كه حسابگران بتوانند آنها را بشمارند يا دانش حافظان الْحٰافِظُونَ، ثُمَّ مٰا صَرَفْتَ وَدَرَأْتَ عَنِّي اللّٰهُمَّ مِنَ الضُرِّ وَالضَّرّٰاءِ بدانها رسد سپس اى خدا آنچه را از سختى و گرفتارى از من دور كرده و باز داشتى أَكْثَرُ مِمّٰا ظَهَرَ لِي مِنَ الْعٰافِيَةِ وَالسَّرّٰاءِ . فَأَنَا أَشْهَدُ يٰا إِلٰهِي بِحَقِيقَةِ بيشتر بوده از آنچه برايم آشكار شد از تندرستى و خوشى و من گواهى دهم خدايا به حقيقت إِيمٰانِي ، وَعَقْدِ عَزَمٰاتِ يَقِينِي ، وَخٰالِصِ صَرِيحِ تَوْحِيدِي ، ايمان خودم و بدانچه تصميمات يقينم بدان بسته است و توحيد خالص و بىشائبۀ خود وَبٰاطِنِ مَكْنُونِ ضَمِيرِي ، وَعَلاٰئِقِ مَجٰارِي نُورِ بَصَرِي ، وَأَسٰارِيرِ و درون سرپوشيدۀ نهادم و رشتههاى ديد نور چشمانم و خطوط صَفْحَةِ جَبِينِي ، وَخُرْقِ مَسٰارِبِ نَفَسِي ، وَخَذٰارِيفِ مٰارِنِ صفحۀ پيشانيم و مجارى تنفسم و پردههاى نرمۀ