229«اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي أَكْرَمَنٰا بِهٰذَا الْيَوْمِ، وَجَعَلَنٰا مِنَ الْمُوفِينَ «ستايش خاص خدايى است كه گرامى داشت ما را به اين روز و قرارمان داد از وفاكنندگان بِعَهْدِهِ إِلَيْنٰا وَمِيثٰاقِهِ الَّذِي وٰاثَقَنٰا بِهِ مِنْ وِلاٰيَةِ وُلاٰةِ أَمْرِهِ، وَالْقُوّٰامِ به عهدى كه با ما كرده بود و پيمانى كه با ما بسته بود از ولايت سرپرستان امر دين او و برپادارندگان بِقِسْطِهِ، وَلَمْ يَجْعَلْنٰا مِنَ الْجٰاحِدِينَ وَالْمُكَذِّبِينَ بِيَوْمِ الدِّينِ».
عدلش و قرارمان نداد از منكران و تكذيب كنندگان روز جزا.» هشتم آنكه صد مرتبه بگويد:
«اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي جَعَلَ كَمٰالَ دِينِهِ وَتَمٰامَ نِعْمَتِهِ بِوِلاٰيَةِ «ستايش خاص خدايى است كه قرار داد كمال دين و تمام شدن نعمتش را به ولايت أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاٰمُ».
امير مؤمنان على بن ابىطالب عليه السلام.»
اعمال روز مباهله
طبق يك سنّت ديرين، گاه دو نفر يا دو گروه با هم در مسألهاى اختلاف نظر داشتند و هيچ يك به گفتۀ ديگرى قانع نمىشدند، باهم «مباهله» مىكردند، و از خداوند مىخواستند كه طرف باطل را با فرستادن عذابى هلاك كند و طرف حق