208و بعد «يٰا رَحْمٰانُ يٰا رَحْمٰانُ» هفت مرتبه، و «يٰا أَرْحَمَ الرّٰاحِمِينَ» هفت مرتبه، بگويد و آنگاه اين دعا را بخواند:
«اَللّٰهُمَّ إِنِّي أَفْتَتِحُ الْقَوْلَ بِحَمْدِكَ، وَأَنْطِقُ بِالثَّنٰاءِ عَلَيْكَ، «خدايا من گفتارم را به ستايش تو آغاز مىكنم و به ثناى تو زبان مىگشايم وَاُمَجِّدُكَ وَلاٰ غٰايَةَ لِمَدْحِكَ، وَاُثْنِي عَلَيْكَ، وَمَنْ يَبْلُغُ غٰايَةَ و تو را به بزرگى ياد مىكنم و ستايشت پايان ندارد و تو را ثناگويم ولى آنكس كه به منتهاى ثَنٰائِكَ، وَأَمَدَ مَجْدِكَ وَأَنّىٰ لِخَلِيقَتِكَ كُنْهُ مَعْرِفَةِ مَجْدِكَ؟ وَأَيَّ ثناى تو و انتهاى مجد و عظمتت برسد كيست و كجا مخلوق تو مىتوانند به كنه معرفت مجد تو برسند و چه زَمَنٍ لَمْ تَكُنْ مَمْدُوحاً بِفَضْلِكَ، مَوْصُوفاً بِمَجْدِكَ، عَوّٰاداً عَلَى وقت بوده كه تو به فضل خويش ستوده نبودهاى و به مجد و عظمت موصوف نگشتهاى و با بردبارى الْمُذْنِبِينَ بِحِلْمِكَ تَخَلَّفَ سُكّٰانُ أَرْضِكَ عَنْ طٰاعَتِكَ، فَكُنْتَ خود بر گنهكاران پىدرپى بازنگشتهاى ساكنان زمينت از اطاعت تو سرباز زدند ولى تو عَلَيْهِمْ عَطُوفاً بِجُودِكَ، جَوٰاداً بِفَضْلِكَ، عَوّٰاداً بِكَرَمِكَ، يٰا لاٰ إِلٰهَ بر آنها به بخشش و عطايت مهر ورزى و به فضل خويش بر آنها جود كنى و به كرمت پىدرپى بر آنها بازگردى اى كه نيست معبودى إِلّاٰ أَنْتَ الْمَنّٰانُ ذُوالْجَلاٰلِ وَالْإِكْرٰامِ».
جز تو نعمتدهندۀ بسيار و صاحب جلالت و كرامت.»