134إِنْ كٰانَ النَّدَمُ عَلَى الذَّنْبِ تَوْبَةً فَإِنِّي وَعِزَّتِكَ مِنَ النّٰادِمِينَ، وَإِنْ اگر پشيمانى بر گناه توبه محسوب شود پس به عزتت سوگند كه براستى من از پشيمانانم و اگر كٰانَ الْاِسْتِغْفٰارُ مِنَ الْخَطِيئَةِ حِطَّةً فَإِنِّي لَكَ مِنَ‌الْمُسْتَغْفِرِينَ، لَكَ آمرزش خواهى از خطا آنرا پاك كند پس براستى من از آمرزش خواهانم خدايا تو را الْعُتْبىٰ حَتّٰى تَرْضىٰ، إِلٰهِي بِقُدْرَتِكَ عَلَيَّ تُبْ عَلَيَّ، وَبِحِلْمِكَ سزد كه مرا مؤاخذه كنى تا گاهى كه خوشنود شوى خدايا به همان قدرتى كه بر من دارى توبه‌ام بپذير و به بردباريت عَنِّي اعْفُ عَنِّي، وَبِعِلْمِكَ بِي ارْفَقْ بِي، إِلٰهِي أَنْتَ الَّذِي فَتَحْتَ از من بگذر و به همان علمت كه به احوالم دارى با من مدارا كن خدايا تويى كه درى از عفو لِعِبٰادِكَ بٰاباً إِلىٰ عَفْوِكَ سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ، فَقُلْتَ تُوبُوا إِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً خود بسوى بندگانت باز كردى و نامش را توبه گذاردى و فرمودى «بسوى خدا بازگرديد نَصُوحاً، فَمٰا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبٰابِ بَعْدَ فَتْحِهِ، إِلٰهِي إِنْ باتوبۀ صادقانه» پس‌ديگرچه عذرى دارد آن كس كه از وارد شدن در اين در باز شده غفلت ورزد خدايا اگر كٰانَ قَبُحَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ‌عِنْدِكَ، إِلٰهِي مٰا أَنَا براستى سر زدن گناه از بنده‌ات زشت است ولى گذشت نيز از نزد تو نيكو است معبودا من نخستين كسى نيستم بِأَوَّلِ مَنْ عَصٰاكَ فَتُبْتَ عَلَيْهِ وَتَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِكَ فَجُدْتَ عَلَيْهِ، كه نافرمانيت كرده و توبه پذيرش گشته‌اى و خواستار احسانت گشته و تو بر او احسان كرده‌اى يٰا مُجِيبَ الْمُضْطَرِّ، يٰا كٰاشِفَ الضُّرِّ، يٰا عَظِيمَ الْبِرِّ، يٰا عَلِيماً بِمٰا اى پذيرندۀ بيچاره اى غمزدا اى بزرگ احسان اى داناى