133بِالْإِنٰابَةِ إِلَيْكَ، وَعَنَوْتُ باِلْاِسْتِكٰانَةِ لَدَيْكَ، فَاِنْ‌طَرَدْتَنِي مِنْ بٰابِكَ تو بدرگاهت خاضع گشته و با زارى كردن در برابرت خود را به خوارى كشاندم پس اگر توام از درگاه خويش برانى در آن‌حال فَبِمَنْ الُوذُ، وَإِنْ رَدَدْتَنِي عَنْ جَنٰابِكَ فَبِمَنْ أَعُوذُ، فَوٰا اسَفٰاهُ مِنْ به كه روآورم، و اگر توام از نزد خويش بازگردانى به كه پناه برم، و بس افسوس از خَجْلَتِي وَافْتِضٰاحِي، وَوٰالَهْفٰاهُ مِنْ سُوءِ عَمَلِي وَ اجْتِرٰاحِي، شرمندگى و رسواييم و اى دريغ از كار بد و گناهانى كه بدست آورده‌ام أَسْأَلُكَ يٰا غٰافِرَ الذَّنْبِ الْكَبِيرِ، وَيٰا جٰابِرَ الْعَظْمِ الْكَسِيرِ، أَنْ تَهَبَ از تو خواهم اى آمرزندۀ گناه بزرگ و اى ترميم كنندۀ استخوان شكسته كه ببخشى لِي مُوبِقٰاتِ الْجَرٰائِرِ، وَتَسْتُرَ عَلَيَّ فٰاضِحٰاتِ السَّرٰائِرِ، وَلاٰ تُخْلِنِي بر من گناهان نابود كننده‌ام را و بپوشى بر من كارهاى پنهانى رسواكننده را و مرا فِي مَشْهَدِ الْقِيٰامَةِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِكَ وَغَفْرِكَ، وَلاٰ تُعْرِنِي مِنْ جَمِيلِ در بازار قيامت از نسيم جان‌بخش عفو و آمرزشت محروم نفرمايى و از لباس زيباى گذشت و صَفْحِكَ وَسَتْرِكَ، إِلٰهِي ظَلِّلْ عَلىٰ ذُنُوبِي غَمٰامَ رَحْمَتِكَ، چشم‌پوشى خود برهنه‌ام نكنى خدايا سايۀ ابر رحمتت را بر گناهانم بينداز وَأَرْسِلْ عَلىٰ عُيُوبِي سَحٰابَ رَأْفَتِكَ، إِلٰهِي هَلْ يَرْجِعُ الْعَبْدُ و ابر ريزان مهربانى و رأفتت را براى شستشوى عيبهايم بفرست خدايا آيا بندۀ فرارى الْآبِقُ إِلّاٰ إِلىٰ مَوْلاٰهُ، أَمْ هَلْ يُجِيرُهُ مِنْ سَخَطِهِ أَحَدٌ سِوٰاهُ، إِلٰهِي جز به درگاه مولايش به كجا بازگردد يا آيا كسى جز او هست كه وى‌را از خشم او پناه دهد معبودا