59است كه مىگويد بايد خدا را در مكان خاصى عبادت كرد، نه در همه جا! بنابراين، همۀ زمينها مصلّاى مسلمان است؛ خواه طبيعى و خواه مفروش با انواع فرشها!
اين تأويل را يكى از علماى سوريه در مجلسى مطرح كرد، ولى در پاسخش گفتم: اين تفسير با حديث سازگار نيست؛ زيرا لازمۀ آن اين است كه همۀ زمينها؛ اعم از طبيعى و يا مفروش به فرشها، مطهِّر و پاكيزهكننده باشد، در حالىكه تطهيراز آنِ زمينِ طبيعى است، نه مطلق زمين.
خلاصه، امر واحدى (زمين) موضوعِ دو حكم است، «تطهير» و «سجده»... ، تطهير از آنِ زمينِ طبيعى است، طبعاً سجده نيز از آنِ او است.
در تاريخ آمده است: بهخاطر تعيّن سجده بر زمين طبيعى، ياران پيامبر بهخاطر پرهيز از سوزش سنگريزهها، آنها را در دست مىگرفتند تا مدتى كه پيامبر مشغول قرائت است، خنك شود. جابر مىگويد:
«كنت أصلي مع النبي صلى الله عليه و آله الظهر، فآخذ قبضة من الحصى ، فأجعلها في كفّي ثم ّ أحوّلها إلى الكفّ الأخرى حتّى تبرد ثم ّ أضعها لجبيني، حتى أسجد