48
«لا إله إلّااللّٰه» تا من در روز رستاخيز به نفع تو گواهى دهم.
ابوطالب گفت: اگر ترس از سرزنش قريش نبود من اين جمله را به زبان جارى مىكردم و از اين طريق ديدگان تو را روشن مىساختم، در اين هنگام آيۀ ذيل فرود آمد:
إِنَّكَ لاٰ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِي مَنْ يَشٰاءُ. 1
«تو نمىدانى آن كس را كه دوست مىدارى، هدايت كنى. خدا هركس را كه بخواهد هدايت مىكند.»
اين حديث از دو جهت مردود است:
نخست: ابوطالب در سال دهم بعثت چشم از جهان بربست و ابوهريره در سال هفتم هجرت به مدينه آمد و ايمان آورد. او اين جريان را چگونه با چشم خود ديد همچنان كه ظاهر حديث حاكى از آن است. و اگر واسطه درميان بوده، آن واسطه كيست؟ و در هردو صورت، حديث واجد شرايط حجّيت نيست.
دوم: ايمان - كه نوعى توبه است - در آخر زندگى