40آمده بودند و به امام سجاد كمك كردند، ولى كربلا دشت خالى بود. در چهلمين روز شهادت امام حسين عليه السلام كه به آن اربعين مىگوييم، دو نفر از شيعيان معروف به نام جابر بن عبداللّٰه و عطيّه براى زيارت قبر امام حسين عليه السلام آمدند. آن دو، اوّلين زائران قبر سيدالشّهدا بودند. بنا به نقلى اهل بيت امام حسين عليه السلام هنگام برگشت از شام به مدينه، از همين مسير عبور كردند و به كربلا آمدند تا قبر سيدالشهدا و ديگر عزيزان را زيارت كنند و در همين سفر بود كه با جابر و عطيّه برخورد كردند.
حادثهاى كه در كربلا رخ داد و به شهادت امام و يارانش انجاميد، از يك سو براى خاندان پيامبر يك افتخار بود كه در راه مبارزه با ظلم و دفاع از حق، آن حماسه را آفريدند و شهيد دادند ولى زير بار زور نرفتند. از سويى هم براى بنىاميّه مايۀ ننگ بود كه به خاطر رياست و حكومت، دست به چنان كشتار بى رحمانه و بى سابقه زدند و عزيزترين انسانها و خالصترين بندگان خدا را قتل عام كردند و با اين كه ادّعا مىكردند در دين حضرت محمّدند، ولى فرزندان پيامبر را كشتند.
از آن پس، بنى اميّه مىكوشيدند تا اين حادثۀ رسواگر از يادها برود و كسى از شهداى عاشورا ياد نكند و به زيارت قبرشان نرود. امامان شيعه هم پيروان خود را تشويق مىكردند كه براى اداى احترام به آن شهيدان راه خدا و اظهار محبّت و دوستى نسبت به آنان و براى زنده نگه داشتن ياد و خاطرۀ آنان، به زيارت كربلا بروند و براى آن شهيد عزادارى و گريه و نوحه كنند و زيارت قبر امام