22فدايت باد چه ديديد؟ براى ما بگوييد:

فقال:...

رَأَيْتُ رَجُلاً مِنْ أُمَّتِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ ظُلْمَةٌ وَ مِنْ خَلْفِهِ ظُلْمَةٌ وَ عَنْ يَمِينِهِ ظُلْمَةٌ وَ عَنْ شِمَالِهِ ظُلْمَةٌ وَ مِنْ تَحْتِهِ ظُلْمَةٌ، مُسْتَنْقِعاً فِي الظُّلْمَةِ فَجَاءَهُ حَجُّهُ وَ عُمْرَتُهُ فَأَخْرَجَاهُ مِنَ الظُّلْمَةِ وَ أَدْخَلاٰهُ فِي النُّورِ.... ¹

فرمود:

مردى از امّت خود را ديدم كه، از روبرو و پشت سر و از سوى راست و چپ و از زير پا، تاريكى وى را فراگرفته و غرق در ظلمت بود، در اين حال حج و عمره او آمده، و وى را از ظلمت و تاريكى رها ساخته، در نور وارد كردند.

پذيرش دعا

قالَ رَسُولُ اللّٰه صلى الله عليه و آله :

ارْبَعَةٌ لاتُرَدُّ لَهُمْ دَعْوَةٌ حَتّٰى تُفْتَحَ لَهُمْ ابْوٰابُ السَّمٰاءِ و تَصٖيرَ إلَى الْعَرْشِ: