90عراق است و آن سرها كه به حضورش آوردهاند سرگردنكشان و شكنندگان عصاى مسلمين است، ليكن در همين اوضاع و احوال بود كه زينب دهان خونين به سخن گشود و مردم كوفه و شام را از حقيقت حال آگاه ساخت و به آنان اعلام كرد كهاينك خود و اين زنانى را كه از كربلا تا شام در اسارت آوردهاند جز دختران و خاندان رسول خدا نيستند و با اينكار ننگ و رسوايى اين جرم فجيع را بردامان پليد يزيد و يارانش ثابت و جاودانه كرد.
زينب ضمن سخنان بليغى كه در كوفه و شام در مجلس يزيد ايراد كرد پرده از روى كار به يكسو زد و افكار خفته و بىخبر را بيدارى و هوشيارى داد و حقيقت امر را كه يزيد و يارانش بيهوده مىكوشيدند تا از ديده و انديشۀ مسلمانان پنهان كنند و بر آن جنايت هولناك پردۀ اشتباه افكنند برمَلا و آشكار ساخت.
آرى زينب تنها كسى بود كه مسؤوليت نگاهدارى عيال و اولاد حسين و ياران او را بهعهده گرفت، تا آنگاه كه ايشانرا از اين سفر پرمخاطره بهمدينه بازگردانيد.»
مسير اهلبيت
بارى خاندان بزرگوار پيغمبر صلى الله عليه و آله را بهسوى شام حركت دادند. مسيرى كه براى بردن آنها از كوفه تا شام انتخاب كرده بودند دوازده شهر يا قصبه و قريه بود كه برخى نام آنها را به اين شرح نوشتهاند: تكريت، لينا، جهينه، موصل، سينور، حماه، معرّۀ نعمان، كفر طاب، حمص، بعلبك، دير راهب و حرّان.