23رسم را در پيش گيرد بلاد و مملكت او رو به پيشرفت فزونترى گذارده و عزت و اقتدارش بيشتر مىگردد و براى او و مملكتش سودمندتر بوده و موجب مىشود حجاج بيشترى به اين سرزمين روى آورده و در آمد اهلمملكتش داراى وضع مطلوبترى گردد. بارى، اين اولين بار نيست كه آلسعود با حرمين شريفين و مردم آن درگير شدند و بر حجاز مسلط گشتند، اينان پيش از اين نيز با مردم حجاز در افتاده و بر آن استيلا يافته بودند.
در ابتداى ظهور وهابيت در نجد و پيشرفت و نفوذ اين مذهب، سعودىها حجاز را مورد تاخت و تاز خود قرار داده، و شرفا را از آن بيرون راندند؛ لكن حكومت عثمانى محمد على پاشا، والى مصر در آن روزگار و نيز سر سلسلۀ ملوك كنونى اين ديار را تحريك نمود و او نيز سپاهى انبوه به فرماندهى فرزندش طوسون پاشا، مجهز كرد و او را به قصد حجاز گسيل داشت تا وهابىها را تسليم كرده و حرمين را از دست آنها آزاد سازد، و اين امر در سال 1226 روى داد.
فرمانرواى وهابىها در اين وقت «سعود ثانى» بود، اما طوسون شكست خورد و نتوانست در برابر لشگر وهابىها مقاومت كند؛ لذا محمد على پاشا ناگزير شد خود به سوى حجاز رود، از حُسن تصادف، سعود ثانى يعنى نيرومندترين امراى اين طائفه مُرد. پس از او عبداللّٰه جانشين وى شد كه از نظر حكومت ضعيف بود. محمد على پاشا سعودىها را شكست داد و آنها پى در پى شكست مىخوردند؛ وقتى محمد على كاملاً بر سعودىها پيروز شد به مصر بازگشت. فرزند او «طوسون» صلحى با وهابىها منعقد ساخت و خود در اسكندريه از دنيا رفت،