1) . لكن من كه در سال 1365ه‍ .ق براى حج در حجاز بودم شرارت‌سعودى‌ها را بدتر از آن ديدم كه شنيده بودم. زوار شيعه وقتى قدمشان را در حجاز مى‌گذاشتند نسبت به دين و آيين و خون و جانشان احساس امنيت نمى‌كردند؛ زيرا نمى‌توانستند فريضۀ واجب يا مستحبى را بر خلاف آراى آن‌ها انجام دهند. فقط كافى بود يك مرد نادان و يا معاندى شهادت دهد فلانى شيعه است و قصد مخالفت با شريعت را دارد تا خونش ريخته شود، بيش از دو سال نيست كه از قتل آن شيعۀ ايرانى (يعنى ابوطالب يزدى) ميگذرد، اين مرد را ستمكارانه و بدون گناه كشتند، و افراد ديگرى را به قتل رساندند كه ما آن‌ها را نمى‌شناسيم و يا از آن‌ها اطلاعى نداريم. من مشاهدات و اطلاعات خود را در حج، يادداشت كردم و اين يادداشت‌ها محفوظ است. از مصرى‌ها راجع به شيعه نسبت‌هاى ناروا و دشنام‌هايى شنيدم كه از رفتار سعودى‌ها از لحاظ فضيح بودن كمتر نيست؛ لكن راجع به اين تجاوزات به سوى چه كسى مى‌توانيم شكايت ببريم و ناله، گريه و فرياد خود را براى چه كسى سر دهيم كه داد ما را بستاند و به فرياد ما برسد؟