91... و كسانى كه على و حسن و حسين را مىخوانند پس آنها آلوده به شرك اكبر و بزرگتر محسوب مىشوند و از جمع مسلمانان خارج مىگردند. در نتيجه ازدواج زنان مسلمان (با مردان آنها) جايز نيست و حلال نيست كه از زنان (شيعه) همسر گزيند (چرا كه آيه مىفرمايد:) «و با زنان مشرك ازدواج نكنيد تا مؤمن شوند».
با چنين عقايدى كه در كتابهاى گوناگون چاپ و منتشر مىگردد، آيا آرزوى وحدت، خيالى واهى نخواهد بود و اميد يكدلى و همدلى به سرابى بىارزش، بدل نخواهد گرديد؟
در جهانى كه پيوسته سخن از اتّحاد مىرود و كشورها با عقايد گوناگون و زبانهاى مختلف، براى رسيدن به قدرت بيشتر دست به اتّحاد مىزنند، آيا الگويى اسلامى براى اين امر وجود ندارد؟ به زعم وهّابيان آيا به راستى مسلمانان - همانند جامعهى اروپا يا كشورهاى آسياى جنوب شرقى - نمىتوانند با يكديگر متّحد شوند؟ به راستى نمىتوان به جاى لغات مشرك و كافر از واژگان ديگرى براى كسانى كه كتاب، قبله و پيامبر مشتركى دارند، استفاده كرد؟
اتّهامهاى خندهآور به شيعه
فردى كه كارش اتّهام به اين و آن است، به جهت دورى از حقّ و حقيقت، گاهى به دامان سخنان