71مگر به يگانگى خدا و رسالت من شهادت نمىدهند؟ اصحاب گفتند: آرى. پس پيامبر(ص) فرمودند: [خداوند متعال] از قتل اين افراد مرا نهى كرده است. 1
چنين رفتارى از پيامبر(ص) در ماجراى فتح مكّه نيز مشاهده شده است. ايشان پس از آنكه اين شهر را بدون خونريزى فتح كردند، امان عمومى دادند. مشركان مكّه قبل از هجرت با آزار فراوان رسول خدا(ص)، خاطر آن حضرت را مكدّر و ناراحت مىكردند و برخى حتّى با ريختن زباله و فضولات حيوانات بر سر آن حضرت، ايشان را آزرده مىساختند. هم اينان سه سال پيامبر(ص) و ديگر مسلمانان را در شِعب ابىطالب- درّهاى در اطراف مكّه - در شرايطى سخت زندانى كردند. در هنگام هجرت نيز مشركان، قصد كشتن پيامبر(ص) را كرده و در سالهاى بعد از هجرت، بارها به جنگ با پيامبر(ص) برخاستند. حتّى در جنگ احُد آن حضرت را مجروح كردند و دندان ايشان را شكستند... امّا تمامى اين جسارتها سبب نگرديد كه پيامبر(ص) به هنگام قدرت، از ايشان انتقام بگيرد. آن حضرت فرمودند: