49به دست حجّاج داده مى‌شود - پيدا كرد:

در هنگام نماز و طواف و در غير آن بهتر است كه نيّت را به زبان نياورد... بلكه اگر كسى نيّت را به زبان آورد بدعت است و اگر كسى اين نيّت را به آواز بلند بر زبان جارى سازد، زشت‌تر و گناهش شديدتر است. ¹

اين سخن حتّى مورد قبول سنّيان هم نيست. جالب آن كه احمد حنبل - امام فقهى وهّابيان - با اين فتوا مخالف است. دو امام از چهار امام فقاهت اهل تسنّن - احمد حنبل و شافعى - به زبان آوردن نيّت را نه تنها بدعت نمى‌دانند، بلكه آن را سنّت مى‌شمارند و سيره‌ى پيامبر قلمداد مى‌كنند. امام ديگر مالك بن انس به زبان آوردن نيّت را از سنّت نمى‌شمرد. امّا از بدعت بودن آن نيز سخنى نمى‌گويد و در نتيجه قول مشهور اهل تسنّن، جواز به زبان آوردن نيّت در نماز و غير آن است. ²

اين‌كه وهّابيان از نظر فقهى معتقدند به زبان آوردن نيّت بدعت است، محلّ بحث نيست. نكته در اين جاست كه آنان اين فتواى خاص را بين تمامى مسلمانان به عنوان حكم خدا نشر مى‌دهند و عمل نكردن به آن را بدعت مى‌دانند. تكليف بدعت‌گزار نيز