20
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنىٰ وَ زِيٰادَةٌ
آنان كه نيكوكارى كردند، برايشان بهشت و زياده بر آن است. يعنى رؤيت خداى تعالى. 1
روشن است كه باز هم عبارت «يعنى رؤيت خداى تعالى» در آيهى قرآن وجود ندارد و تفسير شخصى مترجم است.
در كتاب ديگرى كه به زبان عربى در مكه و مدينه توزيع مىشود، چنين مىخوانيم:
پروردگار ما هر شب (از عرش) به سمت آسمان دنيا پايين مىآيد (و در آنجا مىماند) تا اين كه شب به يك سوم انتهايى مىرسد؛ آنگاه مىگويد: هر كس مرا بخواند او را جواب مىگويم. 2
چنين برداشتى از توحيد، مغاير اعتقاد فطرى آدمى است كه خداوند را بينا مىيابد اما نه با چشم يا دو چشمى كه با آنها مخلوقات را ببيند؛ هر فطرتى خداوند را خالق مكان مىداند و او را در همه جا حاضر و ناظر مىبيند نه اين كه خداوند بايد از عرش پايين بيايد تا صداى خلايق را بشنود و آنگاه درصدد استجابت برآيد.
اين سخنان، يكى از بدترين اعتقادات - شرك در