84عذرخواهى محصول تواضع و بيدارى و پشيمانى است، واجب است براى حفظ شخصيتش عذرِ عذرخواه پذيرفته شود و براى وى از حضرت حق، طلب مغفرت و آمرزش گردد.

پذيرش عذر به اندازه‌اى مهم است كه امام موسى بن جعفر(ع) با جمع كردن فرزندانش به آنان فرمود:

«يَا بَنِىَّ إِنِّى مُوصِيكُمْ بِوَصِيَّةٍ فَمَنْ حَفِظَهَا لَمْ يَضَعْ مَعَهَا إِنْ أَتَاكُمْ آتٍ فَأَسْمَعَكُمْ فِى الْأُذُنِ الْيُمْنَى مَكْرُوهاً ثُمَّ تَحَوَّلَ إِلَى الْأُذُنِ الْيُسْرَى فَاعْتَذَرَ وَ قَالَ لَمْ أَقُلْ شَيْئاً فَاقْبَلُوا عُذْرَهُ»؛ ¹

«فرزندانم! شما را به مسأله‌اى سفارش مى‌كنم كه اگر آن را به كار بنديد، از شخصيت و بزرگى نمى‌افتيد؛ اگر كسى نزد شما آمد و سخن ناخوشايندى در گوش راست شما گفت، سپس در گوش چپتان عذرخواهى كرد و گفت: من چيزى نگفتم، عذرش را بپذيريد».

رسول خدا(ص) در وصيتى به اميرمؤمنان(ع) فرمود:

«يَا عَلِىُّ مَنْ لَمْ يَقْبَلِ الْعُذْرَ مِنْ مُتَنَصِّلٍ صَادِقاً كَانَ أَوْ كَاذِباً لَمْ يَنَلْ شَفَاعَتِى»؛ ²

«اى على! اگر كسى عذر شخصى را كه خود را از لغزش و گناه نسبت به او مبرّا و پاك مى‌داند - چه راست گويد و چه دروغ - نپذيرد، به شفاعت من نمى‌رسد!».