92رساندن احكام، 1 وجوباطاعت، 2 جانشينى 3وپيامبرى 4 برشمرده است.
بنابر حديث منزلت، پيامبر (ص) همۀ اين جايگاهها را براى على (ع) ثابت مىشمارد و تنها جايگاه پيامبرى را از او نفى مىفرمايد. با اين وصف بايد گفت كه اين حديث شريف نصّ ديگرى بر جانشينى و وجوب اطاعت از على (ع) است.
طرح يك پرسش
در پايان بهجاست كه پرسشى ژرف را در پيش نهيم و پاسخ منصفانۀ اهل سنّت به آن را جويا
شويم.
اينان برآنند كه پيامبر اكرم(ص) نصّى بر امامت كسى عموماً و على(ع) خصوصاً نفرموده، و كار امّت را به خودشان وانهاده است.
پرسش اين است كه اگر به راستى پيامبر اكرم(ص) برآن بود كه على(ع) را به عنوان جانشين خود و پيشواى امّت معرّفى فرمايد چه مىكرد و از چه تعابير و واژگانى بهره مىگرفت؟!
به نظر ما اگر پاسخ اهل سنّت به اين پرسش منصفانه باشد خواهيم ديد كه پيامبر اكرم(ص) براى اين