82به هر حال آنچه همگان به طور قطع آن را تأييد مىكنند و بر آن اتّفاق نظر دارند اين است كه وقتى على بن أبىطالب(ع) در مسجد به نماز ايستاده بود نيازمندى بر آن حضرت گذشت كه تقاضاى كمك داشت. پس آن بزرگوار در حالى كه به ركوع رفته بود انگشترى خويش را پيش نهاد و به نيازمند بخشيد.
آنچه مورد اختلاف نظر شيعه و اهل سنّت قرار گرفته در سه مسأله روى نموده است:
يكى آنكه برخى از اهل سنّت واژۀ «زكات» را در اين آيه به معناى اخصّ آن ( \ ماليات سالانۀ معروف) و تبعاً ناسازگار با بخشايش على (ع) پنداشتهاند.
دوم آنكه بنابر ديدگاه اهل سنّت دلالت آيۀ
شريفه عام بوده، و همۀ اهل ايمان را در بر گرفته است و تبعاً اختصاصى به على(ع) يا ائمّۀ معصومين(عليهم السلام) ندارد.
سوم آنكه بنابر پندار برخى، آيه در مقام تشريع زكات در حال ركوع است، و دلالتى بر مدّعاى شيعه ندارد.
در پاسخ به اين سه شبهه بايد گفت كه بنابر ديدگاه مشهور مفسّران، واژۀ «زكات» در قرآن به معناى عامّ بخشش و نه زكات شرعى سالانه به كار رفته است.
آنچه مفيد معناى زكات شرعى سالانه است واژۀ «صدقه» مىباشد كه در چند آيه از قرآن كريم
مطرح شده است.