121اوّليه، كه به چند هزار سال مىرسد، در وسط بيابان قرار داشت و اعراب بدوى با گروههاى مختلف از نظر نظافت بدن و لباس، از آن آب برمىداشتند و همراه دام و احشام خود در آن وارد مىشدند، آيا در اخبار و تواريخ شنيده شد كه آنها يا احشام آنها به جهت نوشيدن آب زمزم به بيمارىهاى عفونى مبتلا شده باشند؟! نه، به خدا هرگز چنين چيزى شنيده نشده بلكه عكس آن؛ يعنى سير شدن و شفايافتن نقل گرديده است.
«كردى» در بخش ديگرى از كتاب خود مىنويسد:
«در سال 1376ه . آب زمزم مقدارى شور و سنگين بود و سبب آن معلوم نبود. هنگامى كه دولت سعودى تصميم گرفت مسجد الحرام را توسعه دهد و خانههاى اطراف را، كه در سمت مسعىٰ قرار داشتند تخريب كرد و سپس در سال 1375ه . ساختمان محوّطه، از مروه تا صفا و بلكه بالاتر از آن، تا باب الوداع را پىريزى كرد، به گونهاى كه بهطور كلّى رابطۀ اين قسمت از مسجد الحرام - با حفر پايههاى ساختمان و پىريزى، با عمق زياد - با منازل قديمى اطراف و آثار آنها قطع گرديد كه در نتيجه آب زمزم به نحو بسيار محسوس، شيرين و زلال شد.
كردى در ادامه مىافزايد: البته آب زمزم كمى لب شور