109شارع حكيم، ما را موظّف كرده كه به هنگام درد در جستجوى دوا و درمان باشيم. حضرت مصطفى صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«لِكلّ دٰاءٍ دواءٌ فاذا اصِيبَ دَواءُ الدّاء بَرأَ باِذن اللّٰه عزّوجلّ». 1
هر دردى را دارويى است كه چون بدان دسترسى باشد به ارادۀ خداى بزرگ شفا يابد.»
احمد حنبل، از اسامة بن شرك روايت كرده كه گفت:
در محضر پيامبر صلى الله عليه و آله بوديم. گروهى از اعراب آمدند و گفتند: اى رسول خدا، آيا ما به مداواى بيمارىها اقدام كنيم؟ حضرت فرمود:
«آرى، اى بندگان خدا، مداوا كنيد؛ زيرا خداى - عزّوجلّ - دردى نيافريده مگر آنكه براى آن دوايى قرار داده است، جز يك درد. پرسيدند: آن درد چيست؟ فرمود: پيرى.» 2
البته «امر به مداوا» با «توكّل» منافاتى ندارد، همانگونه كهبرطرف ساختنگرسنگى وتشنگى وگرما وسرما با وسائل