157شريف نبوى؛ يعنى از عمارت سلطان عبدالمجيد اول وضع مسجد را در عهد سلطان محمود چنين وصف مىكند 1:
مسجد را ده رواق در جانب قبله بود (يعنى سه رواق بيشتر از عمارت قايتباى) اين بخش از اهتمام و توجه بسيار بهرهمند شده بود.
چهار رواق در جانب غربى و در هر جانب شمالى و شرقى نيز سه رواق بوده است.
ستونهاى مسجد قطرهاى متفاوت داشتهاند.
ستونهاى روضه از پايين تا نصف، آن در رخام پوشيده بودند، با آرايشهاى نباتى.
سقف را گنبدهاى كوچكى بود.
ديوارها رنگ سفيد داشتند، جز ديوار قبلهاى كه از مرمر بود و بر آن كتيبههايى نوشته بودند.
زمينِ جناحِ قبلهاى در مرمر پوشيده شده و نزديك قبر به موزائيك.
در ديوار قبلهاى پنجرههاى بزرگ است با شيشههاى رنگين و در ديوارهاى ديگر پنجرههاى كوچك است ولى بدون شيشه.
حجرۀ قبر شريف و اطراف آن را گنبد بزرگى پوشيده است.
صحن، مفروش از رمل است. در وسط آن بنايى است كوچك با گنبدى كه جاى چراغهاست. آن را «قبةالذخائر» گويند.
مسجد را چهار درِ اصلى است: بابالسلام، بابالرحمه، باب جبرئيل و بابالنساء.اطراف بابالسلام پوشيده از رخام بورسلان (قيشانى) است و بر آن كتيبههايى است به آب طلا.