174سال‌خورده رفتار مى‌كرد. پيامبر خدا9 چند سالى از دورۀ‌طفوليت را در آغوش و روى دست و شانۀ عبدالمطلب به سر برد.

ابوطالب عموى بزرگوار و پدر امير مؤمنان على است كه تا زنده بود از پيامبر دفاع كرد.

خديجه، نامى است كه هر مسلمانى بوى مادر مهربان را از آن استشمام مى‌كند؛ مادرى كه همه چيز خود را در راه خدا داد تا طفل اسلام بنيه گرفت! اين مادر، مادر ديگرى از خود باقى گذارد كه مادر همۀ امامان و سرآمد زنان جهان است. هر وقت نام خديجه به گوش پيامبر مى‌رسيد، رنگش افروخته و اشك در چشمانش دور مى‌زد؛ آٍ خديجه! آن وقت كه تنها بودم يارم بود. هر وقت اندوهناك مى‌شدم تسليتم مى‌داد. هر وقت خسته مى‌شدم تقويتم مى‌كرد. اوّل راز نبوت را با او در ميان نهادم. زنان مكه تركش گفتند. مردم از وى رو گرداندند. مالش را داد، آه چه شب‌ها كه با يگانه دختر عزيزش گرسنه خوابيد و شير در پستانش خشك بود، مكه چهره‌اش را بر او ترش كرد ولى او چون افق را روشن و نام خود را بلند و فرزندان مجاهد خود را در شرق و غرب سرافراز مى‌نگريست، هميشه تبسّمى بر لب داشت و چهره‌اش باز بود! چرا اين فرززندان خشك و خشن اثر قبر او را از ميان بردند؟ ! از اين قبر، نور ايمان و نسيم رحمت و مهر مادرى به مسلمانان مى‌رسد.

اگر ميان مسلمانان، مردم عوامى هستند كه از صاحبان قبور حاجت مى‌طلبد و به قبور اوليا نياز مى‌برند، علت آن نقص در تربيت دينى و بى‌اطلاعى از تعاليم قرآن و اولياى اسلام است و بى‌اطلاعى