292عرفات، از خود دور كرده، آنگاه به سوى مزدلفه حركت كند، مورد عنايت خداوند قرار مى‌گيرد. امام صادق - ع - فرمود: كسى كه از مأزمان بگذرد و در قلب او كبر و خودخواهى نباشد، خداوند به او نظر خواهد كرد. راوى اين خبر گويد: پرسيدم كبر چيست؟ فرمود: «مردم را خوار و حق را حقير شمردن.» ¹

حاجيان در مشعرالحرام تلاش مى‌كنند، شب را بيدار مانده به عبادت و تهجّد و راز و نياز با خداوند بزرگ بپردازند، زيرا كه در آن شب بخاطر زمزمه‌هاى عاشقانۀ مؤمنان، كه چونان زنبوران عسل در كنار كندوى خويش، به مناجات با حق مشغولند، درب‌هاى آسمان بسته نخواهد شد. خداوند مى‌گويد: «من پروردگار شما هستم و شما بندگان من هستيد. بندگان من! حق مرا ادا نموديد و بر من سزاوار است كه خواستۀ شما را بپذيرم و در چنين شب آنان كه طالب آمرزش‌اند، آمرزيده مى‌شوند.

مرحوم صدوق - ره - فرمود: آن شب كه در مزدلفه بيتوته نمودى، اين دعا را بخوان: «اللهمّ هذه جمع فاجمع لى فيها جوامع الخير كلّه، اللّهمّ لا تؤيسنى من الخير الذى سألتك أن تجمعه لى فى قلبى و عرّفنى ما عرّفت أوليائك فى منزلى هذا، و هب لى جوامع الخير و اليسر كلّه.» ²

امام صادق - ع - فرمود: به مزدلفه كه رسيدى از حياض عبور مكن و اين دعا را بخوان: «اللّهمّ هذه جمع، اللّهمّ انّى أسألك أن تجمع لى فيها جوامع الخير اللّهمّ لا تؤيسنى من الخير الذى سألتك أن تجمعه لى فى قلبى و أطلب اليك أن تعرفنى ما عرفت أوليائك فى منزلى هذا و أن تقينى جوامع الشر.»