232«جبل سَعْد» نيز مى‌گويند، و از مشرق به كوه أشهب كه آن را «مِلْحه» نيز خوانند و ارتفاعش از قبلى كمتر است، و از جنوب به سلسله كوهى كه مرتفع‌ترين آن را «ام الرضوم» نامند، از قسمت شمال غربى و مغرب نيز محدود است به وادى عرنه. كه تمامى اين مناطق از آن قريش بوده است. ¹

درون موقف نيز كوهى قرار دارد كه حجاج از آن بالا رفته، دعا مى‌خوانند، اين كوه در كتابهاى تاريخى به نام‌هاى «جبل‌الرحمه»، «قُرَين»، «الاٰل» - به كسر و فتح الف - و «نابت» ناميده شده است. ² و در ميان مشاعر، تنها عرفات بيرون حرم واقع شده است.

اَلاٰل يا جبل الرحمه

فرزند هشام براى انجام حج به حجاز آمده ابتدا به مدينه وارد شد، در آنجا نامه‌اى از پدرش هشام بن عبدالملك به دستش رسيد كه در آن نوشته بود: «قِفْ بالنّاس على الاٰل» نامه را خواند ولى از اين عبارت چيزى نفهميد.

كسى را نزد زهرى فرستاد و او را خواست و معناى جمله را از او پرسيد، وى نيز نتوانست پاسخ دهد، ولى گفت: جوانى از عراق براى تحصيل به اينجا آمده شايد او بداند.» بدنبال وى - كه ابوبكر هُذَلى بود - فرستاد ابوبكر هُذلى آمد و فرزند هشام با او قضيّه را در ميان نهاده نظرش را جويا شد، پاسخ داد:

«اَلاٰل» همان كوهى است كه در عرفات واقع شده و مردم بر روى آن وقوف مى‌كنند. زهرى پرسيد: آيا شاهدى بر گفتارت دارى؟ گفت: آرى، سپس اين شعر را، كه نابغۀ ذُبيانى سروده، خواند: