224
عرفات در لغت
عَرَفٰاتْ، از ريشۀ عَرَفَ گرفته شده و به گفتۀ راغب: بيانگر شناخت آثار اشياء همراه با تفكّر و تدبّر است. 1 اين كلمه اسمى مفرد است كه در لفظ به صورت جمع آمده، ليكن جمع بسته نمىشود. و شايد دليل آن تفكيكناپذيرى اماكن بوده، و با اين استعمال گوئى هر جزئى از اين سرزمين را عرفه دانستهاند. 2
فرّاء گفته است: عرفات اگر چه به صورت جمع آمده، ليكن معرفه است و دليل معرفه بودناش نيز آن است كه الف و لام بر آن داخل نشود. 3
اخفش نيز گفته است: عرفات بدانجهت منصرف است كه تاء را به منزلۀ ياء و واو در مُسْلِمين و مُسلِمُون، و تنوين را به منزلۀ «نون» قرار دادهاند و آنگاه كه به صورت اسم استعمال گردد، اعراب آن به همان حال باقى مىماند. 4
جوهرى همچنين گفته است: اين گفته مردم «نَزَلْنٰا عَرَفَةَ» و عرفه بصورت مفرد آمده، اين استعمال همچون «مُوَلَّدٍ» است و عربى خالص و محض نمىباشد. 5
نامگذارى عرفات
در اين كه چرا عرفات را بدين اسم خواندهاند، اختلاف نظر وجود دارد: