160مىگويد:
«ثم بقى المقام مع طول الزّمن و كثرة الأعداء بجنب باب الكعبة، حتى وضَعَهُ - ص - بمحلّه الآن، على الأصح من اضطراب فى ذلك.» 1
سپس مقام در زمانهاى طولانى و با دشمنان زيادى كه داشت در كنار باب كعبه باقى ماند تا آن كه رسول خدا - ص - آن را در مكان كنونى قرار داد بنابر قول اصحّ.
با توجّه به دلايل و قرائن موجود در منابع روائى و تاريخى مىتوان قول اوّل را بر ديگر اقوال ترجيح داده، آن را صحيح دانست چرا كه:
اوّلا: در منابع كهن تاريخى مانند اخبار مكه تصريح شده به اين كه مقام ابراهيم در زمان پيامبر - ص - و خلفا در موضع كنونى بوده است.
ثانياً: مطّلب بن ابىوَداعه سَهْمى در جريان سيل امّ نَهْشَل پس از آن كه سيلاب مقام را تا پايين مكه با خود برد و مردم آن را به خليفه خبر دادند اظهار داشت: من مكان مقام و فاصلۀ آن را تا حجرالأسود، حجر اسماعيل، و زمزم مىداند و قبلاً آن را با نخ اندازهگيرى كردهام، اين شهادت تنها با فاصله داشتن مقام با كعبه سازگار است.
ثالثاً: در روايت آمده كه پيامبر - ص - پس از طواف، مقام را ميان خود و كعبه قرار داد و دو ركعت نماز طواف بجاى آورد، اين سخن نيز نشان از آن دارد كه مقام با كعبه فاصله داشته است.
رابعاً: آيۀ «وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى » نيز خود گواه آن است كه در