966روحانى است، فضايى كه مىتواند عواطف انسانى را تحريك كند و او را وادار سازد در برابر مشكلات عكسالعملهايى خلاف زندگى عادى خود بروز دهد.
عكس العملهايى همچون راز و نياز يا گريه و زارى؛ با اين عكس العملها انسان روان درمانى و تخليۀ روانى مىشود و با اميد به اينكه قدرتى برتر براى حفظ و نگهدارى آنها وجود دارد، به زندگى خود ادامه مىدهند.
كاركردهاى روانشناسى زيارتگاهها، كاركردهايى است كه بر روح و روان انسان اثر مىگذارد و اين اثر گذارىها به حدى قوى و نيرومند است كه آنجا به عنوان يكى از اماكنى كه مراجعۀ به آنها آخرين اميد و توسل محسوب مىشود، در بين فرهنگ مردم ما شناخته شدهاند. ضمن آنكه انسان از بدو آفرينش در برابر حوادث طبيعى نياز به نيروى مافوق و برتر را در خود احساس مىكرد، نيرويى كه بتواند او را از حوادث و بلايا و مشكلات و سختىها حفظ كند. آنچه كه توانست اين نياز انسان را برآورده سازد، دين و مذهب بود. اما براى اطمينان بيشتر به يك مكانى مادى و ملموس نياز داشت. تا در كنار آن به آرامش روحى و قلبى دست يا بدو در همانجا با معبود خود راز و نياز كند. به همين دليل پرستشگاه و اماكن مذهبى را براى اين كار ساخت، زيارتگاهها را ساخت، تا مكانى براى آرامش روحى و قلبى و فروكش كردن هيجانات و اضطرابهاى درونى انسانها باشد. در اين جايگاههاى مقدس زايرين اطمينان قلبى دارند كه هرگز تنها نيستند و قدرتى مافوق آنها وجود دارد كه همواره حى و حاضر بوده و توان برآوردن همۀ نيازهاى بشرى را دارد. لذا «با توسل و استغاثه به درگاه او و ريختن اشك شوق از داشتن چنين تكيهگاهى مطمئن، با اشك نياز به حل مشكلاتشان، يا اشك داشتن اميد به گشوده شدن گره مسايلشان، تخليۀ روانى شده و آرامش روحى به دست مىآورند». 1