944الأوّل سال 65 ق. به زيارت آرامگاه امام رفتند و در پيرامون اين آرامگاه گرد آمدند.

آنها يك شبانه روز در كربلا ماندند و سپس به عين الورده كوچيدند. ¹

3. زيارت نشان‌دهندۀ ترس حاكمان ظلم از رفت و آمد مردم به امكان زيارتى است. كه تاريخ از اين نمونه‌ها فراوان به ياد دارد:

ابرهه براى انهدام كعبه حركت كرد تا آن‌جا را ويران كند و صنعا معبد عمومى عرب و مركز شرق گردد. و مردم براى عبادت به معبدى كه او در صنعا ساخته بود بروند.

نمونۀ ديگر زمانى كه مردم براى زيارت آرامگاه امام حسين عليه السلام مى‌رفتند. اين امر خشم هارون را برانگيخت و او را بر آن داشت كه از آن آرامگاه‌هاى پاك انتقام ستاند.

هارون مشتى از مردمى را كه خداوند بر دل‌هايشان مهر نهاده و خوف خويش را از آنان ستانده است، روانه ساخت تا مرقد آن امام را كه چراغ هدايت و مشعل‌فرا راه نجات امّت بود ويران سازند. فرستادگان هارون دو مسجدى را كه بر مرقد امام و بر مرقد حضرت ابوالفضل عليه السلام برپا شده بود ويران ساختند و بنا و نشانى كه از ميراث فرهنگى امّت در آن‌جا بود از ميان بردند. هارون همچنين از آنان خواسته بود درخت سدرى را كه در كنار مرقد امام عليه السلام روييده بود قطع كنند و جاى قبر را نيز با خاك يكسان سازند. اين همه، بدان هدف بود كه زايران آن حضرت به بارگاه او راه نيابند و آهنگ زيارت او نكنند. هارون همچنين مردانى مسلّح گماشت تا مانع رسيدن مردم بدان مرقد نورانى شوند. ²

همچنين در امالى شيخ طوسى آمده است: به متوكّل خبر رسيد كه مردمان سواد عراق در سرزمين نينوا براى زيارت حسين عليه السلام گرد مى‌آيند و شمار فراوانى آهنگ آرامگاه او مى‌كنند. متوكّل يكى از فرماندهان خود را به همراه سپاهى فراوان روانه