917و نيز در يك عبارت ديگر آمده است: «

...فزوروها، فإنّ لكم فيها عبرة »؛ ¹ به سراغ اهل قبور برويد، چون براى شما عبرت‌آموزى دارد و انسان از ديدن آنها پند مى‌گيرد.

بر خلاف اعتقاد ابن تيميه كسانى كه به زيارت مرقد مطهر پيامبر صلى الله عليه و آله يا فرزندان پاك آن حضرت مى‌روند، در برابر آنان سر به سجده نمى‌سايند، آنان را پرستش نمى‌كنند، چون اين مطلب بديهى است كه عبوديت از آن خداى متعال است. بنابراين مراتب فرمانبرى را كسى عبادت نمى‌داند، زاير كه به آن‌جا مى‌رود، چون محل مناسب براى معرفت است و يك نوع حس نزديكى به خدا در انسان زنده مى‌شود و محل بود و باش ملائكه است، شيطان در آن‌جاها راه پيدا نمى‌كند، اين عوامل موجب مى‌شود كه انسان توان عبادت خالصانه را پيدا كند و خدا را پاكيزه‌تر نيايش نمايد. اگر كسى غير از اين موارد را نيت كند مشرك است. البته مشرك اختصاص به آن مكان‌ها ندارد. مشرك همه جا مشرك است، زمان و مكان در شرك مدخليت ندارد. بنابراين به بهانۀ شرك، زايران را از ابراز محبت به پيامبر صلى الله عليه و آله و فرزندان او منع كردن، ناشى از يك تحجر و جمود فكرى يا يك نيرنگى سياسى بيش نخواهد بود.

به همين خاطر طرح اين اوهام مورد پذيرش فقهاى اسلام قرار نگرفت و در برابر طراح آن يعنى ابن تيميه واكنش‌هاى شديد نشان داده شد كه قبلاً اشاره گرديد.

4. همبستگى مستحكم خويشاوندى

گفتم كه مفهوم زيارت تنها ديدن از امكنه و قبور نيست، معناى عام آن شامل كليۀ ديد و بازديدها و روابط اجتماعى بشر مى‌گردد، از اين‌رو از مطلق ملاقات‌ها تعبير به زيارت مى‌شود. بعضى از ديدارها در اسلام مورد تأكيد واقع شده و جزء امور دينى مى‌باشد، مثل ديدار خويشاوندان كه به عنوان يك تكليف دينى ضرورى است.

از لحاظ روحى و روانى بسيارى از انسان‌ها دچار يك خلأ مى‌باشند، هر كسى