889مىرود، عنايت خدا شامل حال وى گشته و بسيارى از گناهان او بخشيده مىشود. اين مغفرت مىتواند در پى توبۀ زاير صورت گيرد. امام صادق عليه السلام فرمود: «
مَنْ زار الحسين عليه السلام عارفاً بحقِّه... غَفَرَ له ما تقدّم مِنْ ذنبه و ما تأخَّر »؛ 1 گويا خداوند به واسطۀ ميانجىگرى آن حضرت عليه السلام به سوى عبد باز مىگردد [ تاب اللّٰه عليه ] و پس از آن بنده توفيق توبه مىيابد [ تاب العبد الى اللّٰه ] و سرانجام گناهانش بخشيده مىشود.
ب) آثار روانى زيارت
1. اميد به زندگى: اميد يكى از مهمترين و اصلىترين قدمهاى اصلاح هر كسى است و اين نكته در زيارات، خيلى خوب مطرح شده كه زاير به امام، به عنوان مظهر رحمت و بخشش و افاضۀ حق تعالى، مىنگرد و مىداند كه امام قادر است زاير را به بهترين راه هدايت كند. از اينرو از نظر عاطفى تمام اميد و آرزويش وجود مقدس مزور است و يقين دارد كه او به اذن خدا فقر را برطرف مىكند و هراس و ترس را به ايمنى مبدل مىسازد و به هر گناهكارى و هر بيچارهاى پناه مىدهد. چون در زيارت از طريق پيوستن و احساس كمك گرفتن از يك موجود برتر به افراد، معنا و هدف داده مىشود، لذا در رفع نااميدى و ايجاد خوشبينى دربارۀ آينده، و اعتماد به نفس مؤثر خواهد بود. تمام اين حالات، ناشى از اين است كه ادعيه و زيارات انسان را به اين شأن مىرسانند كه نيازمند ارتباط با منبع و انسان كامل است.
2. رفع افسردگى: در زيارت شخص افسرده مىتواند هيجانهاى خود را تخليه كند و به آرامش برسد. چراكه اولاً، از بيان كردن مشكلات، عليه او استفاده نخواهد شد و ثانياً، احساس خجالت در او به وجود نمىآيد. از آن جايى كه تخليۀ روانى يكى از مؤلفههاى مهم در رفع افسردگى است، در روان درمانى و مشاوره نيز به اين مقوله از طريق تخليۀ هيجانات پرداخته مىشود. در حال حاضر در بين روانشناسان غربى