828بدون شك يك انسان زاير وقتى به زيارت اماكن مقدس مشرّف مىشود، در واقع خود را با تمام وجود وابستۀ به آن ذوات مقدس معصومين عليهم السلام كه انسانهاى كامل هستند، مىداند و در رفتار و گفتار، آنها را الگوى خود قرار مىدهد تا بدين وسيله بتواند به يك شخصيت ايدهآل كه سعادت دنيوى و اخروى او را تضمين كند دست يابد. زاير با توسل به ذوات مقدس معصومين عليهم السلام كه واسطۀ فيض الهى مىباشند، خود را تسليم آنها مىكند و از آنان مىخواهد كه در تمامى مراحل زندگى ياد و مددكار او باشند، و با الگو قرار دادن آنها، از درههاى ضلالت و گمراهى نجات مىيابد.
چنانكه در زيارت وارث، شخص زاير خطاب به اهل بيت عليهم السلام چنين مىگويد: «قلبى لقلبكم سلم و أمرى لأمركم متّبع»؛ 1 قلب من با قلب شما موافق است و امر و كار من با فرمان و امر شما همراه است.
5. زيارت و عزت نفس
از ديگر تأثيرات روحى و روانى كه زيارت مىتواند در شخصيت و رفتار انسان ايجاد كند، به دست آوردن عزت دنيوى و اخروى و سربلندى در نزد مردم جامعه مىباشد.
روانشناسان و روانكاوان بر اين عقيدهاند كه يكى از نيازهاى فطرى و غريزى انسان اين است كه دوست دارد سرافراز و با عزت زندگى كند و ديگران ارزش و هويت براى او قائل شوند. هيچ انسانى را در كرۀ زمين نمىتوان يافت كه دوست نداشته باشد عزتمند و با احترام زندگى كند، زيرا اين يك ميل درونى و ذاتى آدمى مىباشد.
انسانى كه در زندگى داراى عزت و شرافت نيست، هيچگاه شخصيت و رفتار ثابت و نرمالى ندارد و با چنين شرايطى تمام اميد خود را از دست خواهد داد و وظيفۀ اصلى خويش را انجام نمىدهد و با ذلت و سردرگمى به زندگى خود ادامه مىدهد.
علاوه بر عزت دنيوى، در آخرت هم انسانهاى مؤمن دوست ندارند كه خوار شوند