826روانى انسان مىباشد. بدون شك انسان با اميد و آرزو زنده است و اگر اميدوارى به آينده را از انسان بگيرند، زندگى او متلاشى مىگردد و هرگونه تلاش و فعاليت را از او سلب مىكند. انسانهاى اميدوار داراى شخصيتهاى بزرگى هستند كه گرمى و نشاط از چهرۀ آنان نمايان است و به قول روان شناسان «اميد به آينده مشكلات زندگى را در كامشان گوارا كرده است و كوچكترين خللى در عزم و ارادۀ آنها وارد نمىسازد و به دشوارىها لبخند مىزنند و با قيافهاى باز به استقبال مشكلات مىروند و به جاى يأس و نا اميدى روح فعاليت و پشتكار را در خود ايجاد مىكنند». 1
خداوند متعال از ما مىخواهد كه هيچگاه نا اميدى را به خود راه ندهيم و از رحمت الهى غفلت نكنيم، و حتى يأس از رحمت الهى را از بزرگترين گناهان مىشمارد، چنانكه قرآن كريم در اين باره مىفرمايد: «لاٰ تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللّٰهِ إِنَّهُ و لاٰ يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّٰهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكٰافِرُونَ »؛ 2 هيچگاه از رحمت خداوند نا اميد نشويد، زيرا كسانى كه از رحمت خداوند غافل مىشوند از گروه كافران مىباشند.
انسانى كه خود را متصل به پايگاه مقدس مىكند و خويشتن را در زمرۀ معصومين عليهم السلام مىداند، اين احساس و هويت در رفتار و شخصيت او حاصل مىشود كه تنها و بىيار نمىباشد و مىتواند با عنايات چنين انسانهاى الهى و توحيدى، زندگى دنيا و آخرت خود را آباد سازد. انسان زاير اگر هم از سر غفلت دچار معصيت و لغزشى شده باشد، هيچگاه نا اميد از غفران الهى نمىشود و مىداند كه در چنين اماكن نورانى مىتواند توبۀ حقيقى نمايد و خداوند به بركت معصومين عليهم السلام ، او را از گرداب گناه نجات مىدهد. اين خود يك پتانسيل قوى براى زندگى معنوى و اميدوارانۀ او خواهد بود.
امام باقر عليه السلام زيارت قبور مطهر اهل بيت عليهم السلام را موجب آمرزش الهى مىداند و مىفرمايد: «اى حمران؛ بشارت باد تو را؛ هركس قبر شهداى آل محمد را زيارت كند